Á þriðja og fjórða áratug síðustu aldar ólst upp samtímis stórir systkinahópar á bæjunum í Álftártungu og Syðri-Hraundal í Álftaneshreppi. Gott nágrenni og mikil samskipti fullorðna fólksins urðu til þess að vinátta varð milli æskufólksins og urðum við eins og einn stór systkinahópur.  Nú er kvaddur hinsta sinni einn af þessum félögum, Eyjólfur Pétursson frá Syðri-Hraundal og er hans minnst af virðingu og þökk sem og annarra af þessu samferðafólki sem þegar hefur kvatt þennan heim. Árið 1948 varð vík milli vina þegar fjölskyldurnar fluttu um langan veg sitt í hvora áttina og eftir það hurfu að öllu þau samskipti sem áður voru og ekkert varð eins og það einu sinni var. Í hugum okkar allra slitnuðu samt aldrei þau vináttubönd sem áður höfðu myndast. Þótt Eyjólfur væri bara 18 ár þegar fjölskyldan flutti frá Syðri-Hraundal hélt hann miklii tryggð við æskustöðvarnar og kom árlega á þær meðan heilsan leyfði.  Hann rifjaði upp eða gleymdi aldrei örnefnum í Syðri-Hraundal og vann ásamt Soffíu systur sinni og Ásgeiri syni hennar að heildstæðri örnefnaskráningu þar og leiðréttingum á áður fengnum upplýsingum. Afrakstur þeirrar vinnu er vel unninn bæklingur um þau efni. Á meðan fullorðna fólkið ræddi af alvöru um erfiðleika lífsins svo sem kreppuna miklu milli áranna 1930 og 1940, afurðaverð, skepnuhöld og fleira hristi unga fólkið af sér erfiðleikana og brá á leik í gáska og gleði. Af minnsta tilefni var hlegið svo mikið og innilega að tárin runnu niður vanga þeirra sem tilfinningaríkastir voru. Þar var engin uppgerðargleði á ferð.

Þær eru fágætar minningarnar frá þessum árum þó tómir vasar væru ekki úttroðnir af peningum. Nú fækkar þeim óðum sem upplifðu vináttu milli þessara bæja og fennt hefur nokkuð í þær slóðir sem lágu þeirra á milli og brátt mun tímans tönn afmá allt sem minnir á samskiptin. Ég vona að mér glepjist aldrei svo sýn að ég gleymi þeim minningum sem ég á frá þessum dýrmætu æskuárum.

Árni Guðmundsson (Álftártungu) frá Beigalda